Accolta

Accolta Cap'articulu Attualità Pulitica Ghjustizia Internaziunale I Prigiuneri Fiure Cultura Abbunamentu Cuntatti Ligame

Aleria, 30 anni fà...


30 anni fà, a Corsica scrivia una pagina insanguinata di a so storia. U Ribombu volta nant'à un avinementu cunsideratu cum'è u fundamentu di a viulenza pulitica in Corsica.


D'aostu di u 1975, Edmondu Simeoni, u capimachja autunumistu occupa a cantina di u culonu Depeille incù una manata di militanti autunumisti è naziunalisti. Hè limitata ind'è u tempu l'occupazione.

L'hà detta Edmondu Simeoni. Quattru ghjorni per mette à palesu un sistema chì ghjera un veru scandalu. Dopu à a perdita di l'Algeria in 1962, hà circatu a Francia à aiutà i rimpatriati. L'americani avianu risanatu a piaghja urientale. Una sucietà di Statu, a SOMIVAC, fù incaricata di sparghje isse tarre à i campagnoli corsi. Infatti, hà datu 90 % di isse tarre à i pedineri francesi !

Eppò, u Crédit Agricole chì ùn lasciava passà un centimu di debitu à i giovani campagnoli corsi, lasciava fà u n'importa chè à sti pedineri. N'anu prufittatu per mette in sesta un sistema di cavalleria bancaria incù a benedizione di i servizi di u Statu francese. Sti campagnoli francesi si permittianu ancu d'inzuccarà u vinu per fà cullà u gradu, è cù a vinaccia fanne vinu.

L'autunumisti di l'ARC, Azzione per a Rinascita di a Corsica, frà i quali c'era sicuramente una parte di e forze di u muvimentu clandestinu Ghjustizia Paolina, decidenu d'occupà a cantina di unu di sti pedineri, u culonu Depeille. Sò ghjunti armati i corsi perchè a via di a dimucrazia era chjosa, è vulianu fà vede a forza per micca avè à usanne. S'hè fattu à palesu l'azzione. U ministru francese di l'internu avia dichjaratu qualchì annu prima : " les Corses parlent toujours de prendre les armes, mais ils ne les prennent jamais ". Edmondu Simeoni avia rispostu " c'est sûr qu'avec des gens comme lui, un jour les Corses prendront les armes ! " Appughjatu da u so Primu ministru Jacques Chirac, Poniatowski decide di mandà subitu a forza per caccià i militanti di a cantina. Ricusa u dialocu è ùn tene micca contu di u fattu chè l'occupazione era prevista per durà solu quattru ghjorni. E forze di ripression attaccanu a cantina, è speranu chì i corsi si caccinu à fughje. Ma si sbaglianu, i Corsi rispondenu à capu altu. Dui militari francesi sò tombi è ci hè un feritu autunumistu.

Edmondu Simeoni si rende per rivendicà a so azzione è per schivà un macellu. I militanti di l'ARC forzanu u passaghju di pettu à i militari francese è s'ammachjanu.

U misincu Kyrn ci conta l'avenimentu :
" Plusieurs réunions ont eu lieu entre Edmond Simeoni et le sous-préfet. Rencontres inutiles : le ministère de l'intérieur impose, comme préalable à toute discussion, le dépôt des armes. Edmond Simeoni dira plus tard : "Ils ne nous ont pas laissé la possibilité de discuter, seulement de capituler."

Les moments qui vont suivre sont extraordinairement confus. Mais nous gardons en mémoire plusieurs images particulièrement dramatiques : d'abord l'affolement et la rage des gendarmes mobiles entourant l'un des leurs mortellement blessé à la face, leur colère en attendant une ambulance militaire qui met de longues minutes à arriver. Quand nous nous sommes approchés d'eux, ils nous ont mis en joue en hurlant. Peu après, c'est Edmond Simeoni qui sortait seul de la cave pour réclamer lui aussi une ambulance pour l'un de ses hommes grièvement blessé. Alors que nous le suivions, nous sommes à nouveau mis en joue par un petit groupe de militants surexcités. Simeoni s'interpose et crie : "Laissez les journalistes faire leur travail !" Puis, c'est l'entrée de l'ambulance militaire dans la cour de la cave : à son bord, un des gendarmes mobiles mourant.

Un groupe de jeunes armés se précipite vers le véhicule. Edmond Simeoni monte sur le marche-pied et lance : "un blessé c'est sacré !". Il y a aussi l'affreuse blessure de Pierre Susini que l'on emporte sur un brancard auprès de l'ambulance. Son pied est arraché, il perd beaucoup de sang. Et Edmond qui dit à l'infirmier : "celui-là c'est moi qui le soignerai !"

Enfin, il y a ce face-à-face explosif entre les gendarmes mobiles et quelques militants autonomistes armés devant la porte de la cave, au moment du départ des blessés. L'un d'eux, tendu, très pâle, le doigt sur la gâchette, braque sa Winchester sur le ventre d'un jeune gendarme qui dans un geste dérisoire, lâche son arme et lève les mains. Là encore, Edmond Simeoni intervient et repousse ses hommes à l'intérieur de la cave. Quelques minutes plus tard, Edmond Simeoni arrive devant la cave. Son frère Max l'attend, assis sur une poubelle renversée. "Ils sont partis ? oui , répond Max. Alors, je m'en vais…" Une hésitation puis il rajoute : "Si tu avais vu ceux qui sortaient des vignes, des centaines de types armées jusqu'aux dents…

Guérin m'a dit : "Que vouliez-vous, nous étions les plus forts ! Comme si nous ne le savions pas !"
Il fait un signe de la main à son frère, index et majeur tendus. Un sourire. Puis il repart seul".

U lindumane, ci hè a guarra in Bastia ! U populu si lampa à l'arme è tira. Si tira per ogni locu, ancu da i quartieri burghesi ! Ind'è a nuttata, i gendarmi è u sottuprifettu cercanu ancu un rispunsevule autunumistu per rendasi ! Ma ùn ne trovanu micca, a rivolta ùn era urganizata ma di stintu... Hè tombu un'altru gendarmu. U lindumane, ghjunghje l'armata in carrughju, è giranu in Bastia l'automitragliose !

Hè sciolta l'ARC è imprigiunatu Edmondu Simeoni. À u prucessu, sò rese sintenze d'appaciata da a corte di Securità di u Statu francese. Hè cundannatu à trè anni di prigiò Edmondu Simeoni.

Henri Joseph Alfonsi



U Ribombu : Ghjuvan Carlu Antolini, avete participatu à l'affaru mitticu di Aleria, 30 anni fà. Ghjè a prima volta chè vo accitate di parlanne.
Qual'hè chì v'hà dumandatu di andacci in Aleria ?
Ghjuvan Carlu Antolini :
U populu corsu ! Ci vulia à fà qualcosa di fronte à un scandalu di quelli maiò chì ùn s'era mai vistu. S'avianu pigliatu e nostre tarre incù a cumplicità di u Statu francese è sempre incù u so accunsentu ruvinavanu i vini corsi è quelli chì ne campavanu. Ùn ci hè chè à vede oghje trent'anni dopu i risultati di u nostru impegnu incù u sviluppu maiò di a viticultura nustrale.

U Rib. : Perchè ci site andatu ?
Ghj. C. A. :
Ci sò andatu perchè era militante clandestinu è à paselu di a lotta per a salvezza di a Patria.

U Rib. : Ramaricate u vostru impegnu ?
Ghj. C. A. :
Mai ! è si ci vulia à falla dumane, saria torna prontu.

U Rib. : Cumu hè statu feritu Petru Susini ?
Ghj. C. A. :
Petru Susini hè statu feritu da i gendarmi francesi chì eranu assai è ben armati à pettu à noi, chì eramu una manata cù fucili di caccia.

U Rib. : Cosa avete risentitu à u mumentu di l'assaltu ?
Ghj. C. A. :
Aghju avutu a paura. Ma, à fiancu à mè, c'eranu omi. Ùn li possu cità, mancu oghje. Diceraghju sempliciamente una casata, un cumbattante, u povaru Marcellu Lorenzoni. U curaggiu è a virtù di iss'omu m'hà purtatu ancu à mè. È subitu, ùn era più in Aleria, ma in Ponte Novu. Ci vulia à fà vede ciò ch'ellu era u populu corsu. Mi hè firmatu duie figure chè tinaraghju sempre à u mo prufondu : quella d'un giovanu di 18 anni chì, armatu di una vechja pistola, s'hè lampatu in davanti mughjendu "l'emu da fà vede qual'è no simu, è l'emu da fà vede chè no sapemu ancu more !". A siconda, quella d'un vechju di 75 anni passati, chè aghju vistu ghjughje, incù u so fucile à cani, è chì m'avia dumandatu : "Induv'hè ch'elli si battenu ?". Quandu aghju rispostu "Hè quì", hè intrutu incù a so musetta di cartucci à piccolu. Quand'ellu passava davant'à mè, aghju dettu : "O ziu, scruchjate issi cani chì pò parte un colpu à disgrazia." M'hà rispostu : "Quellu chì hà da fallà sti cani ùn hè ancu natu". Dopu à l'azzuffu, u vichjettu accicatu da i fumi, circava è mi dumandava : "induve sò ?" per cuntinuà à fà focu !

U Rib. : Quantu erate à u mumentu di l'assaltu ?
Ghj. C. A. :
Saremu statu una vintina, c'era assai niulinchi !

U Rib. : E forze di ripressione anu dumandatu à i "bon francesi" d'esce di a cantina, carta d'identità in manu. Certi sò isciuti ?
Ghj. C. A. :
Di i nostri, ùn pensu micca, di l'altri, i "turisti" ghjunti à fassi vede, cum'è d'abitudine sò isciuti subitu !

U Rib. : Perchè ùn site micca isciutu ?
Ghj. C. A. :
Perchè sò corsu è se iscia, iscia incù mè a Corsica è s'indinuchjava.

U Rib. : Cumu vi ne site andatu di a cantina finalmente ?
Ghj. C. A. :
Mi ne sò andatu nant'à a u camiò purtatu da u povaru Marcellu. Simu isciuti fieri, incù l'arme in manu, è i militari francesi si sò messi da cantu per lasciacci passà. Da l'altra banda, ci aspittava u nostru populu.

U Rib. : Dopu, vi site ammachjatu. Cumu s'hè passatu a vita à a machja ?
Ghj. C. A. :
Mi sò ammachjatu a sera stessa. Sò cullatu ind'è e mo muntagne niulinche induv'elli c'eranu sempre i pastori. M'anu ricevutu solu i primi tempi, poi dopu incù qualchì amicu è ùn m'anu mai dumandatu nulla. Sò statu ricercatu è cunvucatu parechje volte da e forze di ripressione francese. Hà duratu un anu l'affaru.

U Rib. : Voi vi site ammachjatu, u vostru figliolu hè andatu in prigiò (23 anni dopu), chì ci vole à fà per impedisce à u vostru figliulinu di piglià l'armi per defende a patria ?
Ghj. C. A. :
Ci vole, à u mo avisu, chì u Statu francese cambii a so manera di cuncipisce i so raporti cù a Corsica. È ch'ellu stoca à sente a voce di u populu è micca quella di i manghjoni. S'ellu ùn la capisce micca, a lotta sarà sempre più dura, forze longa, ma a rombu di tirà rompanu e fune.

 

Sur le même thème

© U Ribombu Internaziunale — 2006